Weddenschappen in België in 2026: 24 licenties voor 25 domeinnamen

De eerste vraag die iemand stelt die in België online op voetbal of wielrennen wil wedden is bijna nooit “welke site heeft de beste quotering”, maar “welke site mag dit eigenlijk”. Het antwoord is kort samen te vatten en het bepaalt de rest van dit artikel: online weddenschappen mogen in België alleen worden aangeboden door de houder van de aanvullende vergunning F1+ van de Kansspelcommissie (KSC, in het Frans Commission des jeux de hasard). Die vergunning wordt alleen toegekend aan iemand die al een vergunning A, B of F1 voor een fysieke inrichting bezit, en een verdeler krijgt er hoogstens één. Wie een Maltezer, Curaçaose of Britse licentie onder de arm heeft, heeft in België niets.

Stand van de gegevens: 14.11.2026, getoetst aan het register van de Kansspelcommissie voor de aanvullende vergunningen F1+ en aan de geconsolideerde tekst van de Kansspelwet.

De Kansspelcommissie (KSC, in het Frans Commission des jeux de hasard) is de Belgische toezichthouder op kansspelen.

Dat kader verklaart waarom deze markt zo anders ruikt dan de Nederlandse of de Duitse. Geen stapel welkomstbonussen op de voorpagina, geen “risicovrije” eerste weddenschap, geen code die je bij aanmelding invult. Voor vergunninghouders is dat alles verboden sinds 1 september 2024. De vraag is of de speler daar beter van wordt. Ik denk van wel, en ik denk ook dat hij er iets voor terugbetaalt dat zelden wordt benoemd: minder spektakelruimte, minder lokkertjes, en een markt waarin de marge van de bookmaker — die altijd al in de quotering zat — het enige speelveld is dat overblijft.

De beste bookmakers in België: waar het verschil werkelijk zit

Er bestaat geen marktaandeelcijfer voor deze markt, geen omzetlijst, niets dat een rangschikking op populariteit zou kunnen dragen. Wat er wél is, is het register: in het uittreksel van 9 oktober 2026 staan 24 vergunningsdossiers voor 25 domeinnamen. Vierentwintig dossiers, vijfentwintig adressen — de vergunning kleeft aan een dossier van een fysieke inrichting, niet aan een website, en één dossier kan dus meer dan één domein dragen.

In België mogen online weddenschappen alleen worden aangeboden door de houder van de aanvullende vergunning F1+, die alleen wordt toegekend aan een houder van een vergunning A, B of F1 voor een fysieke inrichting.

Daaruit volgt meteen de eerste kostenpost voor de lezer. Een vergelijking van Bel-wedden is geen vergelijking van merken. Het is een vergelijking van domeinen. Een merknaam die je herkent uit een ander land, kan hier op een ander adres staan, en een site die er Belgisch uitziet hoeft geen F1+ te hebben. De rangorde hieronder is daarom niet “de grootste eerst”; het is de volgorde waarin de tien beursgenoteerde ondernemingen hier worden behandeld. Dit is geen rangschikking en geen aanbeveling, en een merk dat hier niet staat is daarmee niet ongeoorloofd.

Beoordeling van de aanbieders: tien sites, één licentiestandaard

Elke aanbieder hieronder heeft een domein dat op het register van de Kansspelcommissie voor de F1+-vergunning staat. Dat is de gemeenschappelijke noemer, en die is niet gratis: de vergunning eist een leeftijdscontrole op 21, een controle in het uitsluitingsregister, een wekelijkse stortingslimiet, een Belgische toezichthouder met een Belgische klachtenroute, en het verbod op bonussen. Geen enkele site op deze lijst kan je een welkomstbonus geven, hoe graag de marketingafdeling dat ook zou willen. Wat resteert is de kwaliteit van het product zelf: het aanbod, de app, de limietinstrumenten, de klantendienst.

De tabel hieronder zet naast elkaar wat een speler vooraf wil weten: wie de vergunninghouder is, en wat de eigen voorwaarden van de aanbieder zeggen over het onderwerp van dit artikel. De kolom “wat de eigen voorwaarden zeggen” is met opzet smal gehouden: het is het enige stukje van deze vergelijking dat niet van een register komt, maar van de aanbieder zelf, en het is precies daar waar aanbieders van elkaar afwijken.

Wat de tabel niet laat zien, en wat een lezer met een klein budget het meest raakt, is dat aanbieders op de punten die geld kosten juist zwijgen. Geen enkele kaart noemt een opnametermijn, een marge of een minimuminzet. Dat is geen toeval: het zijn de cijfers waarmee de speler de aanbieder kan vergelijken en waarop de aanbieder geen zin heeft om vergeleken te worden. Wie de wekelijkse stortingslimiet van 200 euro als plafond heeft, doet er goed aan de rekenregel uit de laatste sectie te gebruiken op de site waar hij speelt, in plaats van te vertrouwen op een algemene indruk van de voorpagina.

De volgorde hieronder is willekeurig op één punt: ze begint bij de aanbieder met de meest uitgesproken Belgische positionering en eindigt bij de breedste app. Er zit geen kwaliteitsoordeel in de nummering.

Ladbrokes: het oudste gezicht van de Belgische wedmarkt

Ladbrokes heeft zijn F1+-dossier (116428) op naam van Derby SA/NV, dezelfde vennootschap die de sportapp uitgeeft. Dat de uitgever en de vergunninghouder samenvallen is geen detail: het betekent dat een klacht over de app en een klacht over de licentie bij dezelfde rechtspersoon landen.

De app is beschikbaar in het Nederlands, Frans en Engels, wat in dit land geen luxe is maar noodzaak. België is tweetalig in zijn regelgeving — de Kansspelcommissie publiceert tweetalig, de Kansspelwet wordt in het Nederlands én het Frans aangehaald — en een aanbieder die alleen Nederlandstalig communiceert, verliest in één klap de helft van zijn potentiële publiek. De juridische documenten worden netjes in beide talen aangeboden. De klantendienst is dat niet altijd.

Wat een speler bij Ladbrokes precies aan marge betaalt, staat nergens in de eigen vermeldingen. Geen quoteringsvoorbeeld, geen marktlijst, geen rendementscijfer. Dat is gebruikelijk en het is tegelijk het zwakste punt van deze hele markt: de Belgische vergunning beschermt tegen de bonuscowboy, maar niet tegen een bookmaker die op elke markt een ruimere marge neemt dan zijn buur. De vergelijking op prijs blijft dus mensenwerk.

Oordeel: de vergunninghouder en de app-uitgever zijn dezelfde vennootschap, en dat is de bruikbaarste eigenschap van dit dossier. Wie een klacht netjes bij één loket wil kunnen neerleggen, is hier aan het juiste adres.

Starcasino Sport: veel talen, geen uitleg

Het dossier staat op 116431, houder SGS Betting, terwijl de Starsport-app door Chaudfontaine Loisirs wordt uitgegeven. Twee vennootschappen, één product. Dat is geen probleem zolang het goed gaat, maar het is het eerste dat een lezer moet weten wanneer het misloopt: voor de vergunning moet je bij SGS Betting zijn, voor de app bij Chaudfontaine Loisirs.

De app is beschikbaar in 17 talen, waaronder het Nederlands en het Frans. Zeventien talen voor een markt met twee landstalen en een handvol anderstalige inwoners is een keuze uit een ander tijdperk, namelijk dat van de grensoverschrijdende gokmerkstructuur die in België juist is dichtgeschroefd. De gebruiker merkt er niets van. De toezichthouder waarschijnlijk ook niet.

Wat de speler aan deze site betaalt, is niet na te gaan uit de eigen vermeldingen. Geen marge, geen voorbeeldquotering, geen opnametermijn. De site blijft daarmee binnen de wettelijke verplichtingen, en dat is precies wat er over te zeggen valt.

Oordeel: twee vennootschappen achter één product vragen van de speler dat hij weet wie waarvoor aansprakelijk is — een kwestie van dossierkennis, niet van speelplezier.

Betsson Sports: buitenlandse moeder, Belgische leeftijdsgrens

Betsson Sports heeft dossier 116764 op naam van Sagevas SA/NV. De eigen vermelding is in één opzicht opvallend eerlijk: er staat dat de site, in overeenstemming met de Belgische regelgeving, niet toegankelijk is voor personen jonger dan 21 jaar. Dat is de wettelijke grens (artikel 54 § 1 van de Kansspelwet) en niet de grens van 18 die in een groot deel van Europa geldt.

De formulering verraadt waar de moederonderneming vandaan komt. Een aanbieder die zijn publiek elders op 18 heeft ingesteld, moet bij elke markttoegang opnieuw uitleggen waarom het hier 21 is. Het is een kleine zin in een app-vermelding en tegelijk de goedkoopste vorm van voorlichting die een bookmaker kan geven.

Verdere bijzonderheden over het aanbod — quoteringen, markten, uitbetalingen — staan niet in de eigen vermeldingen. De speler die de site wil beoordelen op prijs, moet dat zelf doen, op de wedslip, per markt.

Oordeel: de leeftijdsgrens van 21 wordt expliciet genoemd, in plaats van weggelaten uit de kleine lettertjes. Dat is de enige plek waar deze kaart iets extra's doet.

Elite Sports: de Belgische positionering

Elite Sports wordt uitgebaat door EliteSports SRL uit Anderlecht onder de F1+-vergunning met nummer 116869 van Belgische PMU NV. De site presenteert zich als een 100 % Belgische gokwebsite die in België wordt gehost.

Die positionering heeft een concrete betekenis die verder gaat dan vlagvertoon: de houder van het dossier is een Belgische vennootschap, de uitbater zit in Anderlecht, en de site wordt op Belgische servers gehost. Voor een speler die zijn gegevens binnen de Belgische rechtsorde wil houden, is dat het meest tastbare criterium dat deze lijst te bieden heeft. Of de hostinglocatie de speler enige extra bescherming geeft boven de vergunningsplicht, is een andere vraag; de vergunning is wat telt, niet de server.

Wat het aanbod betreft, blijft de eigen vermelding stil over het aantal sporten, de markten en de quotering. Dat patroon herhaalt zich op deze markt en het is het grootste struikelblok voor een prijsvergelijking.

Oordeel: de hele keten — vergunninghouder, uitbater en hosting — zit in België, en dat is de belofte die deze site doet en de andere niet maken.

Magic Betting: de klantendienst als verkoopargument

Het dossier is 120148, houder Betting Service. De eigen vermelding noemt iets dat op deze lijst zeldzaam is: een gratis telefoonnummer (0800 58 888) plus een livechat in de app. Verder staat er dat spelen is voorbehouden aan personen van 21 jaar en ouder.

Dat een supportkanaal in de vermelding wordt opgenomen, zegt meer over de concurrentie dan over Magic Betting. Op een markt waar iedereen dezelfde vergunning, dezelfde leeftijdsgrens en dezelfde stortingslimiet heeft, wordt een gratis nummer een onderscheidend kenmerk. Dat is niet lachwekkend — het is wat er gebeurt wanneer de toezichthouder de verschillen aan de marketingkant wegneemt: de concurrentie verhuist naar de dienstverlening.

De rest van het aanbod blijft onbenoemd: geen markten, geen quotering, geen uitbetalingstermijn in de eigen vermelding.

Oordeel: het gratis nummer en de livechat zijn het enige meetbare verschil dat de aanbieder zelf durft op te schrijven — een doorslaggevend argument voor wie ooit met een vastgelopen opname zit.

Meridian Sports: 21 jaar en verder niets

Meridian Sports heeft dossier 126361 op naam van Mybestodds. De eigen vermelding beperkt zich tot de leeftijdsgrens: spelers moeten minstens 21 jaar oud zijn.

Dat is de minimale wettelijke mededeling en er is niets mis mee, maar het is ook het hele verhaal. De kaart noemt geen limietinstrumenten, geen klantendienst, geen talen, geen aanbod. Voor een speler die zijn keuze maakt op basis van de weinige dingen die hij vooraf kan controleren, is dat een mager dossier — niet omdat de site slecht zou zijn, maar omdat er niets is om op af te gaan.

Wat overblijft, is het register. De F1+ op het domein is er, en dat is op deze markt een betekenisvolle drempel: de vergunning verplicht tot de leeftijdscontrole, de EPIS-controle, de stortingslimiet en de Belgische klachtenroute, ook wanneer een aanbieder daarover zelf niets publiceert.

Oordeel: de vergunning is het enige dat deze aanbieder zelf niet hoeft te verkopen en het enige waarop een lezer zich hier kan baseren.

ZEbet: de Franse wortels onder een Belgisch dossier

ZEbet heeft dossier 117739 op naam van Turf Belgium, terwijl de sportapp door ZEturf France Ltd wordt uitgegeven. De app is beschikbaar in het Nederlands, Engels, Frans en Spaans.

De combinatie van een Belgische vergunninghouder met een Franse app-uitgever is niet ongewoon in deze markt, maar wie heeft opgelet bij Elite Sports ziet hier het spiegelbeeld: daar bleef alles binnen België, hier loopt de app-lijn over de grens. Voor de speler maakt dat in de dagelijkse praktijk weinig uit — de vergunning, de leeftijdsgrens en de limiet zijn dezelfde — maar het bepaalt bij wie een geschil over de app terechtkomt.

Vier talen, waaronder het Spaans, is opnieuw een teken dat de app niet speciaal voor België is gebouwd. Dat is geen gebrek, zolang de Nederlandse en Franse versie volledig zijn.

Oordeel: de Belgische vergunninghouder en de buitenlandse app-uitgever zijn twee adressen voor één klacht, en dat is het enige waar deze kaart een waarschuwing verdient.

Scooore: de vergunning met een houdbaarheidsdatum

Scooore vermeldt iets dat geen andere kaart op deze lijst doet: dat zijn vergunningen F1 en F1+ van de Kansspelcommissie geldig zijn van 18 mei 2022 tot 18 mei 2031. Dat is een concrete looptijd in plaats van een logo, en het is de moeite waard om te benoemen wat zo'n datum wel en niet betekent. Ze betekent dat de vergunning in 2022 is afgeleverd en in 2031 opnieuw moet worden aangevraagd. Ze betekent niet dat de speler tot 2031 aan deze site vastzit; er is geen opzegtermijn, geen trouwvereiste en, sinds het verbod op voordelen, ook geen bonus die hem aan de site bindt.

Daar hoort een waarschuwing bij die op deze markt zwaarder weegt dan elders. Een langlopende vergunning verandert niets aan de spelvoorwaarden. Als de aanbieder de marge op zijn voetbalmarkt verhoogt, merkt de speler dat niet aan de licentie maar aan zijn wedslip.

De app-vermelding is de enige op deze lijst die limietinstrumenten expliciet noemt: limieten voor inzet, tijd en stortingen instelbaar, speelgedrag opvolgbaar en persoonlijke hulp inschakelbaar. Spelen is voorbehouden aan personen van 21 jaar en ouder.

Oordeel: een zichtbare vergunningstermijn is meer dan symboolpolitiek, en de instelbare limieten maken van deze kaart de eerste waarop een speler zijn eigen plafond kan zien staan.

Unibet: de Bet Builder en wat combinaties kosten

Unibet heeft dossier 116799 op naam van Unibet Belgium Ltd. In de Belgische app-vermelding staat een Bet Builder, waarmee meerdere selecties uit dezelfde wedstrijd in één weddenschap worden gecombineerd.

Dat is de enige kaart op deze lijst die een specifiek product noemt, en het is meteen het product waar een speler het meest op moet letten. Een combinatieweddenschap vermenigvuldigt de quoteringen van de afzonderlijke selecties tot één prijs, en dat is aanlokkelijk zolang je naar de bovenkant van de wedslip kijkt. De marge van de bookmaker wordt echter op elke afzonderlijke selectie genomen en de vermenigvuldiging van die marges is wat een speler aan rendement inlevert. Wie drie selecties met elk een kleine voorsprong voor de bookmaker combineert, betaalt die voorsprong drie keer.

Bij een Bet Builder komen daar de correlatie-aanpassingen bij: selecties uit dezelfde wedstrijd hangen samen, en de aanbieder verrekent dat in de prijs. De speler ziet één quotering, niet de zes tussenstappen.

Oordeel: de Bet Builder is het meest uitgesproken product op deze lijst en tegelijk het duurste om verkeerd te gebruiken — precies het instrument dat een speler nodig heeft om te begrijpen waar hij zijn rendement weggeeft.

Circus Sport: een brede app, een smalle vermelding

Circus Sport heeft dossier 124893 op naam van Circus Belgium SA/NV; de sportapp wordt uitgegeven door GAMING1 SPRL en is beschikbaar in het Nederlands, Engels en Frans.

Drie talen, waarvan twee de landstalen van dit land, is de praktische norm op deze lijst. De vermelding zelf blijft verder stil: geen aanbod, geen quotering, geen limietinstrumenten, geen klantendienst. Daarmee is dit de kaart die het dichtst bij de minimale wettelijke mededeling blijft.

Dat is op zich geen diskwalificatie. Het register toont de F1+ op het domein, en die vergunning brengt de hele beschermingsstructuur mee: de leeftijdscontrole op 21, de controle in het uitsluitingsregister, de wekelijkse stortingslimiet en een klachtenroute bij de Kansspelcommissie. Wat de speler verliest, is de informatie om vooraf te kiezen.

Oordeel: de vergunning doet het werk en de eigen vermelding doet niets — een speler kiest hier op het register, niet op de site.

De tien op één rij

Eén conclusie dringt zich op na tien kaarten. Op deze markt verschillen de aanbieders niet in wat ze mogen en nauwelijks in wat ze vertellen. Ze verschillen in hoe volledig ze hun eigen product beschrijven, en dat is precies de verkeerde as. De volledigste vermeldingen zijn degene die een product of een klantendienst noemen; de cijfers die de speler geld kosten — quotering en marge — staan op geen enkele kaart.

Dat legt de bewijslast bij de lezer. De enige plek waar een Belgische bookmaker zich niet achter de vergunning kan verschuilen, is de wedslip: daar staat de quotering, en uit de quoteringen van alle mogelijke uitkomsten van één markt volgt de marge. Wie dat één keer per markt doet, weet meer dan tien app-vermeldingen hem kunnen vertellen.

Weddenschappen in België: wat je koopt als je bij een vergunninghouder speelt

De Belgische markt voor online weddenschappen is klein, gesloten en streng. Ze bestaat uit een register, niet uit een marktplaats, en dat is de kern van het hele onderwerp. Waar in andere landen tientallen internationale merken om dezelfde speler vechten met bonussen, gratis weddenschappen en verhoogde quoteringen, staat in België een handvol houders van een aanvullende vergunning F1+, en die mogen elkaar op dat terrein niet eens beconcurreren.

De rechtsbasis is de wet van 7 mei 1999 op de kansspelen, de weddenschappen, de kansspelinrichtingen en de bescherming van de spelers. De geconsolideerde tekst toont als laatste wijziging de wet van 30 april 2026, bekendgemaakt op 19 mei 2026, met een reeks bepalingen — waaronder de artikelen 43 en 54 — die op 1 juni 2026 in werking zijn getreden. Wat die wijziging inhoudelijk verandert, is niet vast te stellen uit de lezing alleen, en daarom wordt hier geen regel als actueel gepresenteerd die niet letterlijk is gelezen.

De terminologie is Belgisch en dat is geen muggenzifterij. Een “weddenschap” (artikel 2, 5°) is een spel waarbij elke speler inzet op een onzekere gebeurtenis die zonder tussenkomst van de spelers plaatsvindt. Daaronder vallen de “onderlinge weddenschap” (artikel 2, 6°), de pool of tote, en de “weddenschap tegen notering” (artikel 2, 7°), de vaste quotering. Het zelf beoefenen van sport valt buiten de wet (artikel 3, 1°). Wie in Nederland leerde praten over “sportweddenschappen” en “bookmakers”, vindt hier andere woorden: vergunninghouder, wedkantoor, wedsite, quotering, inzet, wedslip.

De sluiting van de markt zit in één artikel. Artikel 43/8 bepaalt dat online weddenschappen alleen mogen worden aangeboden door de houder van de aanvullende vergunning F1+, dat die vergunning alleen wordt toegekend aan een houder van een vergunning A, B of F1 voor een fysieke inrichting, en dat er hoogstens één F1+ per houder is. De vergunning is dus een aanhangsel van een fysiek wedkantoor, geen losse internetlicentie. Wie geen zaak heeft, krijgt geen website.

De vergunningklassen voor weddenschappen staan in artikel 25: F1 voor het organiseren van weddenschappen, met een vernieuwbare looptijd van negen jaar; F1+ voor het online aanbod; F1P voor paardenweddenschappen (artikel 43/2/1); F2 voor het aannemen van weddenschappen, met een looptijd van drie jaar en voor winkels. Artikel 43/3 laat de Koning toe het aantal weddenschapsorganisatoren te beperken; hoe hoog dat plafond vandaag ligt, is niet vast te stellen uit de gelezen tekst.

Voor de speler is de praktische vertaling van dit alles even simpel als hard: op twintig sites uit het buitenland vind je er in België nul die “mogen”. De vergunning is Belgisch, ze hangt aan een Belgische houder, en ze is per website verleend. Een domein is vergund, een merknaam niet. Een licentie uit Malta, Curaçao of het Verenigd Koninkrijk vervangt ze niet.

Toezicht en rechtsbasis: hoe je zelf controleert of een site mag

De Belgische toezichthouder is de Kansspelcommissie (KSC), in het Frans de Commission des jeux de hasard (CJH). Ze is gevestigd in Brussel en waakt over de toepassing van de wet van 7 mei 1999. Voor de speler is ze meer dan een logo op een voetnoot: ze is de instantie waar een klacht terechtkomt wanneer een aanbieder weigert, en de instantie die de lijst met verboden sites bijhoudt.

De vergunning is per website verleend, en daaruit volgt de enige controle die echt telt. Het is niet de merknaam die op het register staat, maar het domein. Wie op een adres speelt dat niet op de lijst van de Kansspelcommissie voor de F1+-vergunning voorkomt, speelt zonder vergunning, ook wanneer het logo en de huisstijl hem bekend voorkomen. Het register van 9 oktober 2026 telt 24 vergunningsdossiers voor 25 domeinnamen — een klein aantal, en dat is de hele markt.

Wat een buitenlandse vergunning in België waard is

Niets. Dat is geen retorische verscherping maar de letter van de wet: de F1+ is een Belgische vergunning en een buitenlandse licentie vervangt ze niet. Voor de speler betekent dat een verschuiving van risico die vaak verkeerd wordt begrepen. Een aanbieder met een Maltese licentie is in Malta wellicht volledig in orde; in België is zijn aanbod illegaal, en de speler die er bewust aan deelneemt, staat zelf in het vizier van artikel 4 § 2 van de wet.

De boetes liggen niet in de categorie van een parkeerbon. Wie zonder vergunning spelen of weddenschappen aanbiedt, valt onder artikel 4 § 1, met een boete die kan oplopen tot 960.000 euro (artikel 63). Wie bewust deelneemt aan een niet-vergund spel, er reclame voor maakt of er spelers voor werft, valt onder artikel 4 § 2, met een boete tot 576.000 euro (artikel 64); artikel 65 laat een verdubbeling toe. De Kansspelcommissie zelf vermeldt voor spelers die bewust op illegale sites gokken boetes van 26 tot 25.000 euro vermenigvuldigd met de opdeciemen. Dat die bandbreedte niet overeenkomt met de bedragen van artikel 64, is een vaststelling over de bron en geen aanduiding dat de één de ander vervangt; een daadwerkelijk aan een speler opgelegde boete is niet terug te vinden.

Of het zover komt, is een tweede vraag. Het eerste dat een speler merkt is niet de rechter maar de provider. Artikel 43/8 § 2 verplicht de Kansspelcommissie een lijst bij te houden van internetadressen van operatoren zonder vergunning die in België spelen aanbieden. Die lijst wordt in het Belgisch Staatsblad bekendgemaakt en aan de internetproviders bezorgd, zodat de toegang kan worden geblokkeerd. De pagina van de Kansspelcommissie met door haar geblokkeerde illegale goksites telde 1.016 genummerde vermeldingen, met 28 september 2026 als recentste beslissing; vermeldingen worden na minstens vijf jaar geschrapt. Duizend-en-zestien adressen is geen theoretische dreiging — het is een werkprogramma.

Er bestaat ook een civiele weg: elke belanghebbende kan een rechter vragen om een bevel tegen illegale sites, op grond van artikel XVII.34/1 van het Wetboek van economisch recht. Of betalingsblokkering daarnaast wordt toegepast, is niet vast te stellen.

Het toegangsverbod en de sancties die de speler zelf raken

Het uitsluitingsregister EPIS (Excluded Persons Information System) bestaat sinds 2004 en wordt door de Kansspelcommissie beheerd. Het bundelt alle uitgesloten spelers; bij deelname aan weddenschappen worden naam, voornaam en geboortedatum gecontroleerd, zowel online als offline. Elke vergunninghouder moet dat doen, en dat is de reden waarom anoniem spelen op een Belgische site niet bestaat.

Een inschrijving in EPIS kan van verschillende kanten komen: van de speler zelf, van een betrokken derde zoals een partner, van een rechterlijke beslissing — bijvoorbeeld bij een toelaatbaar verklaarde collectieve schuldenregeling — van bepaalde beroepen (magistraten, notarissen, gerechtsdeurwaarders, politieleden) of van een voorlopig bewindvoerder. Wie zich vrijwillig laat uitsluiten, zit er niet meteen vanaf: een vrijwillig toegangsverbod kan pas worden opgeheven na een wachttijd van drie maanden vanaf de ontvangst van de aanvraag door de Kansspelcommissie. Die drie maanden zijn de prijs van een beslissing die iemand op zijn slechtste moment neemt, en ze zijn bedoeld om te voorkomen dat dezelfde persoon de volgende dag terugkeert. De gegevens worden vijf jaar na het einde van de uitsluiting bewaard; een minimum- of maximumduur van de uitsluiting zelf is niet vast te stellen.

Er hoort een even nuchtere als onaangename regel bij: de Kansspelcommissie zegt niet verantwoordelijk te zijn voor technische of menselijke fouten waardoor een uitgesloten persoon toch kan spelen. EPIS is een slot, geen bewaker. Wie zijn uitsluiting wil zien als een absolute garantie, moet dat niet doen.

En dan de grens die deze hele bescherming afbakent. EPIS geldt alleen voor operatoren met een Belgische vergunning. Een site zonder Belgische vergunning hoeft het register niet te raadplegen, biedt geen vergunning van de Kansspelcommissie en geen Belgische klachtenroute. De volledige beschermingsstructuur van dit artikel — de leeftijdscontrole, de limiet, het uitsluitingsregister, de toezichthouder — houdt op te bestaan op het moment dat de speler op een ongeblokkeerd buitenlands adres klikt.

Preventie en spelersbescherming: wat dit de speler oplevert en wat het hem kost

Deze markt beschermt de speler met instrumenten die in andere landen ontbreken, en de rekening komt op twee manieren: in vrijheid en in variatie. Eerst wat er staat.

De F1+-vergunning is Belgisch: een buitenlandse vergunning vervangt ze niet en de vergunning geldt per website, waarbij een domein vergund is en een merknaam niet.

De minimumleeftijd om te wedden is in België 21 jaar, niet 18. Dat staat in artikel 54 § 1 van de Kansspelwet en de regel is van kracht sinds 1 september 2024. Wie een achttienjarige een goksite ziet openen, kijkt naar een site zonder Belgische vergunning of naar een overtreding. De sanctie zit niet bij de speler maar bij de aanbieder: laat een operator een minderjarige toe, dan kan de Kansspelcommissie beslissen dat de inzet naar de speler gaat.

Dan de limiet, het cijfer waar deze markt het meest om draait en het minst over communiceert. De limiet voor online gokken bedraagt 200 euro per week en per website. Ze geldt voor het geld dat op de spelersrekening wordt gestort, niet voor de inzetten. Dat verschil is de kern: een speler met een tegoed van 200 euro kan dat tegoed vele malen opnieuw inzetten, zolang het op de rekening staat. De limiet begrenst de instroom, niet de omzet. Per website betekent bovendien dat de limiet zich vermenigvuldigt met het aantal sites waarop iemand een account heeft; twintig accounts zijn twintig keer 200 euro.

Wie meer wil, moet dat vragen en zich laten controleren. Alleen spelers die niet als wanbetaler geregistreerd staan bij de Centrale voor Kredieten aan Particulieren van de Nationale Bank kunnen vragen om de wekelijkse limiet van 200 euro op te heffen. Een lagere persoonlijke limiet kan op elk moment bij de operator worden gevraagd. Dat is de prijsvorm van deze markt: naar beneden is gratis en onmiddellijk, naar boven kost een kredietcontrole bij de centrale bank.

Twee verboden maken van gokken hier ook een contante activiteit. De wet verbiedt het verlenen van leningen of krediet aan spelers (artikel 58), en betaling met een kredietkaart is verboden voor spelen die via informatiemaatschappij-instrumenten worden aangeboden. Speel dus met geld dat je hebt. Voor wie tot nu toe op krediet speelde, is dat geen formaliteit maar een gedragsverandering.

Twee andere regels raken de identiteit. De operator moet de leeftijd en de EPIS-status controleren, zodat anoniem spelen onmogelijk is; met de gegevens van iemand anders spelen is verboden (artikel 4 § 4). Welke documenten, termijnen en limieten gelden voor een niet-geverifieerd account, is niet vast te stellen.

En dan het verbod dat deze markt zo anders maakt dan de rest van Europa. Artikel 60 verbiedt vergunninghouders om gratis deelnames, speelkrediet of welk voordeel dan ook aan te bieden om spelers aan te trekken of te behouden. Het verbod op giften is in werking sinds 1 september 2024. Een welkomstbonus of een gratis weddenschap maakt dus geen deel uit van een Belgisch vergund aanbod — niet omdat een aanbieder vervelend doet, maar omdat het hem verboden is. De oudere bonusbeperking uit 2018 werd in 2020 door de Raad van State vernietigd, waardoor er vandaag geen bonusplafond bestaat; er blijft een verbod.

Wat dat de speler kost, is moeilijker te benoemen dan wat het hem oplevert. Hij verliest de gratis instap die in andere landen de norm is: geen tegoed om mee te beginnen, geen risicovrije eerste weddenschap, geen verhoogde quotering als lokmiddel. Wat hij daarvoor terugkrijgt, is een markt zonder de druk om een bonus te “clearen” — en dat is geen detail. Een bonus met een omzetvereiste dwingt de speler tot wedden die hij anders niet zou plaatsen, en dat is precies de kost die in België van tafel is.

Er blijft wel reclame, en die is streng geregeld. Artikel 61 § 2 verbiedt reclame voor kansspelen behalve in de gevallen die de Koning uitdrukkelijk toelaat, met een boete tot 576.000 euro (artikel 64). Het koninklijk besluit van 27 februari 2023, bekendgemaakt op 8 maart 2023 en in werking sinds 1 juli 2023, beperkt vergunninghouders tot reclame op hun eigen website en eigen sociale media, zonder interactiefunctie, met bewegende beelden van hoogstens 5 seconden, zonder gepersonaliseerde boodschappen, zonder echte personen of fictieve figuren, en met altijd de minimumleeftijd en een preventieboodschap. Sponsoring in stadions is verboden sinds 1 januari 2025; de eigen naam of het eigen logo op een sportshirt is beperkt tot 75 cm², niet op de voorkant, tot 31 december 2027 en tot 50 cm² vanaf 1 januari 2028. Een verbod op sponsoring van professionele sportfederaties vanaf 1 januari 2028 heeft een rechtsgrond die de Raad van State in twijfel trok, en of het standhoudt, is niet vast te stellen.

Dat is een van de weinige plekken waar ik de wetgever een punt geef. Een speler van 21 die in het stadion geen bierreclame meer ziet naast een goklogo, wordt niet betutteld; hij wordt niet de hele wedstrijd door verkocht. De shirtregel van 75 cm² is de enige elegante oplossing in dit dossier: ze laat de sponsor bestaan en maakt hem klein.

Tot slot de hulplijn, en die is gratis. SOS Gokken is bereikbaar op 0800 35 777. De website gokhulp.be verwijst eveneens naar hulp bij gokproblemen. In Brussel is er voor Franstaligen joueurs.aide-en-ligne.be en Le Pélican op 02 502 08 61. Dit zijn de nummers die een vergunninghouwer op zijn site moet vermelden en die een illegale site niet noemt — al was het maar omdat hij geen preventieverplichting heeft.

Sport en toernooien: waar je op kunt wedden en waar de wet grenzen trekt

Het online aanbod van een F1+-houder is in de eerste plaats vast-prijs sportweddenschap. Dat is het product waarvoor de vergunning bestaat, en de rest van het aanbod hangt daaraan vast. Wat je precies kunt vinden — welke sporten, welke competities, hoeveel markten per wedstrijd — verschilt per aanbieder en staat in geen enkele wettelijke lijst. Wat de wet wél doet, is de randen afbakenen, en die randen zijn voor een speler met een favoriete competitie relevant.

Artikel 43/1 verbiedt weddenschappen op een gebeurtenis of activiteit die strijdig is met de openbare orde, op gebeurtenissen waarvan de uitslag al bekend is, en op activiteiten waaraan de meeste deelnemers jonger zijn dan 21 — met andere woorden: geen jeugdsport. De Kansspelcommissie kan weddenschappen verbieden wanneer het eerlijke verloop van een gebeurtenis niet kan worden gegarandeerd, wat het instrument is tegen matchfixing. Dat weddenschappen op lagere seniorenreeksen als zodanig verboden zijn, staat niet in de gelezen tekst.

Een speler die in de Belgische competitie, de Champions League of een groot tennistoernooi wil wedden, zit daarmee binnen het gewone bereik van het F1+-product. Wat hij niet op de pagina kan aflezen, is de prijs. Geen enkele aanbieder op deze lijst publiceert een marge of een voorbeeldquotering, en dat maakt van prijsvergelijking iets dat de speler zelf moet doen, markt per markt, op de wedslip.

Paardenweddenschappen: een aparte vergunning en een aparte markt

Paardenweddenschappen hebben in de Kansspelwet een eigen hoofdstuk. Artikel 43/2 staat alleen specifieke onderlinge en vast-prijs weddenschappen toe, ook op wedstrijden in het buitenland, onder de voorwaarden die de Koning bepaalt. De organisatoren hebben de F1P-vergunning nodig; de paardenweddenschapshuizen op het register zijn Belgische PMU, Turf Belgium en Euro Tierce. Welke van hen de onderlinge weddenschap online aanbiedt, is niet vast te stellen.

Voor de speler is dat onderscheid niet academisch. De paardenmarkt is in België ouder en apart georganiseerd, met eigen huizen, en de prijsvorming van een poolweddenschap is een andere dan die van een vaste quotering: bij een onderlinge weddenschap bepaalt het totale inzetbedrag de uitkering, bij een vast-prijs weddenschap ligt de quotering op het moment van de inzet vast.

Live wedden, cash-out en systeemweddenschappen

Dit is het gebied waarop deze markt het minst duidelijk is, en dat is een eerlijke constatering in plaats van een aanklacht. Voor live wedden, cash-out — in het Nederlands ook vervroegde uitbetaling genoemd — combinatieweddenschappen en systeemweddenschappen is in de gelezen wettekst geen specifieke bepaling gevonden. Aanbieders bieden ze aan. Of de Kansspelcommissie een van deze producten beperkt, is niet vast te stellen.

Ook esports, virtuele sporten en een weddenschapsexchange hebben geen duidelijke plaats in de wet: de dichtstbijzijnde term in de wet is de onderlinge weddenschap, en daarmee is niets gezegd. Geen van deze producten wordt hier dus als toegelaten of als verboden gepresenteerd. Wie er een wil gebruiken, kan het best bij zijn aanbieder navragen onder welke vergunning het valt.

Het praktische gevolg van die onduidelijkheid is niet denkbeeldig. Een speler die live wil wedden op een wedstrijd, doet dat bij een aanbieder die het aanbiedt, zonder dat de wet hem vooraf een houvast geeft over de spelregels van dat product. Voor de vooraf geplaatste weddenschap geldt dat niet: dat is het F1+-product, met de bescherming die eraan hangt.

Wat het spel kost: de limiet van 200 euro, de marge en een rekenvoorbeeld

Hier komt de hele pagina samen. Er zijn twee bedragen die de speler betaalt en die zelden in hetzelfde gesprek worden genoemd: de wekelijkse stortingslimiet van 200 euro, die de instroom begrenst, en de marge van de bookmaker, die in elke quotering zit. Ze werken op verschillende manieren en de speler voelt ze op verschillende momenten.

De limiet is geen speelbudget

200 euro per week per website is een limiet op het geld dat op de spelersrekening wordt gestort, niet op de inzetten. Bouw dat door tot wat het voor een concrete speler betekent. Iemand die wekelijks 50 euro stort en dat bedrag één keer inzet, verbruikt een kwart van zijn limiet. Iemand die 200 euro stort en dat tegoed tien keer rondzet, heeft 2.000 euro aan inzetten gedaan met dezelfde limiet. De wet begrenst hoe diep het geld in de site gaat, niet hoe vaak het de revue passeert.

Voor wie het tegoed toch opnieuw inzet, bestaat de limiet dus goeddeels op papier. Voor wie het bedrag één keer inzet en dan de rest van de week niets doet, is het een echt plafond. Dezelfde regel beschermt de één en laat de ander vrij spel. Dat is geen fout in de wet; het is een keuze, en de speler hoort te weten welke keuze dat is.

Aan de andere kant van de rekening staat de marge, en die is niet in een storting te zien. De marge is wat de bookmaker houdt van elke euro die op één markt wordt ingezet; de uitbetalingsgraad is het omgekeerde: het deel van alle inzetten dat de markt terugbetaalt. Reken het door op een vereenvoudigd voorbeeld: een markt met twee uitkomsten en een quotering van 1,90 voor elk van beide. De uitbetalingsgraad van die markt is 1 ÷ (1/1,90 + 1/1,90), en de marge is 100 % min dat cijfer.

Werkt de speler die markt door, dan kost elke inzet gemiddeld die marge. Neem de illustratieve wekelijkse omzet van 50 euro, één keer ingezet, op een markt met twee uitkomsten aan quotering 1,90 tegen 1,90. Dit is een voorbeeld en geen aangeboden prijs. De verwachte kost voor die week komt uit op de omzet maal de marge van die markt, en dat is ongeveer 1,30 tot 2,50 euro, afhankelijk van de werkelijke marge die de aanbieder op die markt neemt — bij de gebruikte quotering van 1,90 tegen 1,90 is dat circa 1,30 euro, en bij een ruimere marge op dezelfde markt loopt het op tot circa 2,50 euro voor een omzet van 50 euro. Het is een statistische schatting: een gemiddelde over veel weddenschappen onder de veronderstelling dat alleen dat bedrag één keer wordt ingezet, geen garantie voor één enkele week en geen uitspraak over de kans dat een weddenschap wint.

Het absolute bedrag is klein, en dat is precies waarom het makkelijk wordt genegeerd. De verhouding is wat telt. Wie 50 euro per week inzet, betaalt gemiddeld ruim een euro aan de markt per week, nog vóór hij een euro verliest aan een verkeerde voorspelling. Wie zijn tegoed tien keer rondzet in plaats van één keer, vermenigvuldigt dat bedrag met tien — en de limiet van 200 euro heeft hem daar niet van weerhouden. Doe dat niet.

De marge verklaart ook waarom een combinatieweddenschap duurder is dan hij aanvoelt. De Bet Builder van Unibet — de enige die een aanbieder op deze lijst zelf noemt — vermenigvuldigt de quoteringen van de afzonderlijke selecties tot één prijs. Elke selectie draagt haar eigen marge, en de vermenigvuldiging stapelt ze op. Op een markt met twee uitkomsten aan 1,90 tegen 1,90 houdt de bookmaker ongeveer 2,6 % per markt; dezelfde rekenkundige verhouding, driemaal toegepast, gaat richting acht procent. Voor de speler betekent dat: dezelfde voorspelling, uitgesplitst in losse weddenschappen in plaats van gecombineerd, kost minder dan dezelfde voorspelling in één combinatie. De combinatie is een verkoopvorm, geen korting.

Waarom de belasting de speler niet raakt en de marge wel

De belasting op online weddenschappen is verschuldigd door de operator en niet door de speler. In Vlaanderen bedraagt ze 11 % voor online spelen en weddenschappen, berekend op de inzetten min de uitgekeerde winsten. Voor een speler lijkt dat een detail dat hem niet aangaat, maar het is het tegendeel: die 11 % moet ergens vandaan komen en de logische plek is de quotering. Elke keer dat de overheid de operator raakt, raakt de operator op zijn beurt de speler. In Wallonië ligt de structuur anders: weddenschappen op paarden-, honden- en sportevenementen worden belast tegen 15 % van de werkelijke brutomarge, en weddenschappen die via technologie (internet, telefoon, sms) in het Waalse Gewest worden geplaatst tegen 11 %; de belasting is verschuldigd door wie de weddenschappen aanneemt, ook voor spelen waarvan de organisatie verboden is. Onder welke rubriek een concrete online sportweddenschap valt, is niet vast te stellen. Een verhoging van het Vlaamse online tarief werd in 2024 beslist, maar volgens de pers van 31 maart 2026 lag er nog geen wetgeving; er is dus geen tariefverhoging die als recht geldt.

Wat de inkomstenbelasting op winsten van de speler betreft, is er geen primaire bron die uitsluitsel geeft: over winsten uit een vergunde aanbieder en uit een niet-vergunde aanbieder wordt hier noch “belastingvrij” noch “belastbaar” gezegd. Wie wil weten waar hij staat, kan terecht bij de FOD Financiën of bij een accountant. Dat is geen uitwijkmanoeuvre; het is de eerlijke stand van zaken, en het is een van de weinige plekken op deze markt waar de speler zijn eigen antwoord moet regelen.

Wat een illegale site de speler kost

De rekening van een illegale site is groter dan het bedrag dat hij aan marge betaalt. Wie op een site zonder Belgische vergunning speelt, verliest de leeftijdscontrole op 21, het uitsluitingsregister, de wekelijkse stortingslimiet, de Belgische toezichthouder en de Belgische klachtenroute — allemaal in één klik. Hij kan geblokkeerd worden, en zijn tegoed verdwijnt met de site. Hij is zelf aansprakelijk onder artikel 4 § 2, terwijl de boetes die de Kansspelcommissie voor bewust spelers op illegale sites vermeldt tussen 26 en 25.000 euro liggen, vermenigvuldigd met de opdeciemen. En de site loopt niet in de weg, want EPIS geldt alleen voor operatoren met een Belgische vergunning.

Dat is de afweging in één regel: bij een vergunninghouder betaalt de speler de marge, bij een illegale site betaalt hij de marge plus alles wat de vergunning hem had gegeven. Wie de indruk heeft dat de bescherming overdreven is, kan het beste de proef op de som nemen bij een geschil: op een illegale site bestaat er geen geschil, alleen een website die niet meer antwoordt.

Vijf vragen die spelers het vaakst stellen

Hoe controleer ik of een wedsite in België vergund is en volstaat een .be-domein?

Kijk niet naar het logo of de extensie, maar naar het register van de Kansspelcommissie. Een .be-domein of een buitenlandse licentie is geen bewijs van een Belgische vergunning. Controleer in het officiële register van de Kansspelcommissie of het domein van de site waarop u speelt, over een F1+-vergunning beschikt.

Hoe werkt het toegangsverbod EPIS en hoe raak ik er weer uit?

EPIS bundelt alle uitgesloten spelers en wordt sinds 2004 door de Kansspelcommissie beheerd; naam, voornaam en geboortedatum worden bij elke weddenschap gecontroleerd, online en offline. Wie zich vrijwillig laat uitsluiten, kan dat pas ongedaan maken na een wachttijd van drie maanden vanaf de ontvangst van de aanvraag door de Kansspelcommissie.

Hoe hoog is de wekelijkse stortingslimiet voor online gokken in België?

De limiet bedraagt 200 euro per week en per website, en ze geldt voor het geld dat op de spelersrekening wordt gestort, niet voor de inzetten. Een hogere limiet is alleen mogelijk op aanvraag, na een controle bij de Centrale voor Kredieten aan Particulieren van de Nationale Bank. Wie als wanbetaler geregistreerd staat, kan geen verhoging vragen.

Welke risico's loopt een speler op een wedsite zonder Belgische vergunning?

Hij verliest de leeftijdscontrole op 21, het uitsluitingsregister, de wekelijkse limiet, de Belgische toezichthouder en de klachtenroute, want EPIS geldt alleen voor operatoren met een Belgische vergunning. Zijn adres kan worden geblokkeerd, en wie bewust deelneemt, reclame maakt of spelers werft, valt onder artikel 4 § 2 van de Kansspelwet.

Wie betaalt de belasting op online weddenschappen in België, de operator of de speler?

De operator. In Vlaanderen bedraagt de belasting 11 % op de inzetten min de uitgekeerde winsten. Wat de inkomstenbelasting op winsten van de speler betreft, is er geen primaire bron die uitsluitsel geeft; over belastingvrij of belastbaar wordt hier dus geen uitspraak gedaan. Voor uw eigen situatie verwijzen wij naar de FOD Financiën of een accountant.